Kadınım Ben
Kadınım ben;
Korkularıyla yaşayan
Kimi gün karanlıktan korkarım
kimi gün horlanmaktan,
Hayattan da korkarım üstelik
bekçim olmadan yaşayamamaktan,
Hor bakan gözlere alıştım lakin,
kem bakan gözden korkarım.
Kadınlığımı yaşayamam, yılgınım, ses etmem
dayaktan korkarım,
Vurulan bir fiskeyle yıkılan hayallerimden geçtim de
yürekte kalan sızıdan korkarım
Bıçaktır sözler canımı acıtır,
üzülmeyin diye ağlamaktan korkarım
On kere can doğurur “ah” demem de,
erkek doğuramamaktan korkarım
Irgatım ben tarlada,
ağır işçiyim karanlık sokaklarda
Karakolda yediğim dayaktan yılmam da,
alnıma yapışan yaftadan korkarım
Kadınım ben;
eksik etek, saf, akılsız, güçsüz
Horlanmayı da hak ederim, dışlanmayı da
Sahip değilim rahmimin mülkiyetine
Sahip olanların zulmünden korkarım.
Kadınım ben;
Korkarım da belli etmem, katlanırım ne varsa
Küçücük, korkmuş bir ceylan düşmüşse avcuma
Kumadır diye eziyet etmem, Allah’tan korkarım…
ZUHAL GÜLOĞLU
Büro Hak-Sen Üyesi
